Στα πρώιμα στάδια της ανάπτυξης του αριθμού, η λεκτική αρίθμηση έως το 20(ένα, δύο, τρία κλπ) βασίζεται κυρίως στη διαδοχική απομνημόνευση της αριθμητικής ακολουθίας. Τα παιδιά μαθαίνουν να απαγγέλλουν τους αριθμούς ως μια σταθερή λεκτική αλυσίδα, χωρίς απαραίτητα να κατανοούν τις ποσοτικές ή τη δομή των αριθμών).
Ιδιαίτερα οι αριθμοί από το 1 έως το 12 λειτουργούν ως αυθαίρετες λεκτικές μονάδες(μη διαφανείς αριθμολέξεις), οι οποίες μαθαίνονται μέω απομνημόνευσης). Οι αριθμοί από το 13 έως το 19 αποτελούν μια μεταβατική φάση, κατά την οποία αρχίζει να αναδύεται η αναφορά στη δεκάδα(δέκα-τρία. δέκα-τέσσερα), χωρίς όμως αυτό να συνεπάγεται πλήρη κατανόηση της δεκαδικής δομής (Clements & Sarama, 2009).
Η λεκτική αρίθμηση μετά το 20 είναι αναπτυξιακά σημαντική καθώς η παραγωγή αριθμολέξεων δεν βασίζεται πλέον αποκλειστικά στην απομνημόνευση μεμονωμένων λέξεων, αλλά απαιτεί τη μετάβαση σε ένα παραγωγικό σύστημα, όπου δεκάδες και μονάδες συνδυάζονται με συνέπεια και ευελιξία, διευκολύντας την παραγωγή νέων αριθμών και την κατανόηση της δεκαδικής δομής(πχ είκοσι-δύο, τριαντα-πέντε)(Clements & Sarama, 2009).